Απ' ό,τι μπορεί να δει κανείς αυτός ο τύπος που “βγήκε” δεν είναι αυτός που θα ονομάζαμε εύχρηστος, το να κάθεται ένας ζωγράφος να γυρνάει με απόλυτα προκαθορισμένη πορεία τη ματιά του, να μετράει ένα σώμα σε ακτίνια και να κάθεται να κάνει όλο αυτό το κατεβατούρι υπολογισμών με ημιτονοσυνημίτονα για να βρει ένα απειροστό μήκος ή ένα σημείο δεν είναι μια ευχάριστη (και δημιουργική) διαδικασία. Το ταλέντο του (πρέπει να) αντικαθιστά το σορό αυτό λογαριασμών! Γιατί τα έγραψα λοιπόν; Δε ξέρω! Τι εννοεί εδώ ο “ποιητής” με το “γιατί”; Νομίζω ότι σ' ένα βαθμό η ύπαρξη αυτής της λέξεως προδιαθέτει μια απάντηση χωρίς εξάρτηση από την αληθοτιμή της. Ίσως η αρμόζουσα απάντηση να είναι “γιατί έτσι μ' αρέσει!”, μιας και τοποθετεί το πρόβλημα στη σωστή του βάση, αυτήν της συμβολής της μελέτης στον προβληματισμό και την ψυχοσύνθεση του γράφοντος. Το δημοσιεύω καθόσον δεν είμαι ο μόνος που ασχολείται με "άχρηστα" πράματα: ας δούμε το πάθος της αναζήτησης των ψηφίων του π ή τη γοητεία της απόδειξης του 1+1=2 ή την έλξη της exp(πi)+1=0. Στην τελική γιατί είναι κακό να κοινοποιώ κάτι που ικανοποίησε τα αισθητικά μου κριτήρια; Σε τελική ανάλυση, έτσι δεν δημιουργείται μια αλληλεπίδραση αντιλήψεων;
